van

Oktober 2018

Als kunstenaar vind ik het belangrijk met beide benen in de technologische en digitale ontwikkelingen van onze tijd te staan om deze met mijn handen op ambachtelijke wijze om te zetten naar 3D beelden. Virtueel vs tastbaar.

Kunstenaars, muzikanten, eigenlijk alle creatievelingen geven met passie hun leven. Ze investeren liefde en tijd om de maatschappij, al is het soms vluchtig, los te weken van de dagelijkse realiteit en structuren. Ze kunnen je een spiegel voor houden zonder dat je het idee hebt dat je erin kijkt.

Kunst veroordeeld niet, kunst nodigt uit om je hart & ogen te openen. Om voor even anders te kijken naar de dingen die je zo gewoon zijn. Of om gewoon te kijken naar dingen die anders zijn.

Mijn interesse verschuift.
Dat wil niet zeggen dat ik niet meer bezig ben met interne onrust en psychische instabiliteit. Het was een soort van rode draad  of misschien wel een drijfveer om te werken. Misschien ben ik wel rustiger geworden. Of heb ik meer overzicht. Maar het kan ook zijn dat ik minder tijd wil doorbrengen in de donkere kamers van mijn onderbuik gevoelens.

Veel van mijn werk gaat eigenlijk over verbinding. Da’s misschien wel een directe link met vervreemding, de rode draad die ik eerder volgde. Vervreemding is misschien de tegenpool van verbinding. 180 graden verschuiving van focuspunt. De nadruk wil ik niet meer leggen op dat waar ik mezelf onprettig bij voel, maar eerder waar ik van hou. Aan de slag met mijn naasten, mijn geliefde en kinderen. De dingen die er toe doen, en waar we dagelijks mee bezig zijn.
In mijn werk houd ik me ook steeds meer bezig met de digitalisering van de samenleving, en waar we ons parallelle zelf steeds meer in lijken te verliezen. Of krijgen we deze virtuele zelf erbij? Zal deze dig/id ons fysieke zijn in de toekomst overnemen?

In mijn werk.
Voor mij is het belangrijk om te kunnen spelen en onderzoeken. Ik wil een betere schilder worden, maar ik wil niet alleen schilderen. Ik wil installaties maken.
Alles is, in mijn ogen, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daarom kan mijn werk, het onderzoek en het speelplezier in het maken ervan niet gebonden zijn aan één medium. Ik wil experimenteren dingen uitproberen. Hoe boetseer ik een gezicht? Wil ik het beschilderen of is het genoeg als het alleen wordt afgebakken? En als het dan is afgebakken kan het dan onderdeel worden van een installatie? Of wil ik het schilderen zodat een 3D object naar het platte vlak vertrekt. Om te zien wat er gebeurt.
Kan ik letterlijk licht toevoegen aan mijn werk, en als ik dat doe, moet het dan geëxposeerd worden in een donkere kamer zodat het werk zichzelf verlicht? Kan ik verschillende fragmenten samenvoegen tot één werk zonder dat het onleesbaar wordt? Door gebruik te maken van verschillende media lijkt het misschien alsof ik met luchtbuks om mij heen schiet in de hoop iets te raken, maar eigenlijk zoek ik naar eenheid.Kan een kunstwerk een eigen ecosysteem worden? En mogen mensen er zelf dingen aan toevoegen of veranderen zonder dat er iets kapot gaat? Is het erg als het werk dat ik maak onderhouden moet worden?

Ik vind het van groot belang om met andere kunstenaars samen te werken. Alleen naar elkaars werk kijken vind ik niet genoeg. Samen aan een project werken vind ik belangrijk. Alleen en in alle rust in mijn atelier werken is puur geluk. Maar het geeft meer voldoening als ik mijn inspanningen kan delen, en samen met iemand anders ergens naartoe kan werken. Daarom is het project dat ik met Nathalie Mannaerts ben gestart enorm belangrijk voor mij. Dit project zal voor het eerst getoond worden tijdens THIS Art Fair 2018.

SAMENVATTING VAN HET PROJECT :

We bouwen een installatie, een plek om naartoe te gaan en bij stil te staan. Een tempel om tot rust te komen en geprikkeld te worden tot nadenken en waar de bezoeker, door zijn aanwezigheid, actief deel van uit maakt.

Het is een fysiek, mentaal een digitaal oplaadpunt.
Het is een mobiel : mini museum, museumstuk & museumshop in één.
Het kan als spreekgestoelte worden gebruikt. Of plek om te mediteren.

We zijn in gesprek met een bekende regisseur over een theatervoorstelling over de smartphone, waarbij “de tempel” zal dienen als decorstuk.
Het kan eventueel opgebouwd worden op een festival zoals Lowlands. Het is dus niet een statische installatie, maar door de verschillende plekken die het aan gaat doen krijgt het een reis geschiedenis die wordt vastgelegd op onze sociale media. Een beeldverslag kan worden gepresenteerd tijdens een tentoonstelling door kwalitatief goede artprints van de posts aan de muur te handen, maar het kan ook worden gezien als mensen met hun telefoon onze instagram feed teruglezen terwijl ze in de Tempel staan.
Uiteindelijk zal de installatie tezamen met de verslaglegging van de verschillende locaties, die het binnen een periode 1 a 2 jaar opdoet, te lezen zijn als een verslag van een moderne, virtueel visuele briefwisseling tussen 2 kunstenaars, het internet gebruik en de groeiende band tussen hen.

We Like Art :
(Feb 2016)
Rutger van der Tas studeerde in 2014 af aan de Rietveld Academie in Amsterdam, vrij kort hierna maakte hij zijn debuut in het museum toen zijn schilderij ‘Holy G’ door een jury met zwaargewichten de AVROTROS Kunst Van Gogh Wedstrijd won. Het frêle dubbelportret van Van Gogh en Maria viel terecht op, een klein pareltje waar je je ogen moeilijk vanaf kunt houden.
Psychische en lichamelijke onrust zijn voor Rutger van der Tas (Lelystad, 1980) vaak het vertrekpunt voor zijn schilderijen. We kozen op het atelier van Van der Tas voor een selectie van kleine maar indringende paneeltjes. Kenmerkend is de gefragmenteerde gestapelde weergave van de geportretteerden en het vlotte wat nerveuze handschrift van de schilder. Schilderplezier met een donker randje. Wij vallen voor zijn power op de vierkante cm.
De schilder vertelt er over in een interview met Meta van der Meijden:
Je combineert vaak twee portretten door elkaar op één schilderij, waarom?
“Ik ben altijd op zoek naar vervorming. Op het eerste oog is het één portret, maar als je verder kijkt zie je er meer. Ik denk dat veel mensen meerdere karakters in hun hoofd hebben die op verschillende momenten de kop op steken. Het is een binnenwereld die naar buiten keert.”

Je vindt psychische onrust interessant. 
“Het is voor mij een motor om mee te werken. De chaos waarmee je in het leven staat.”
Je eigen chaos?
“Zeker. Ik vind het boeiend om te zien hoe een mens dingen verbergt. Iedereen heeft wel ergens last van. Sommigen hebben zo’n last van bepaalde gedachten, dat ze niet meer in het normale leven kunnen functioneren. Bij de meeste mensen zie je het niet totdat iemand niet meer kan werken, aan de pillen raakt of zelfs opgenomen wordt. Ik vind het interessant om te kijken of ik die onrust kan vatten en schilderen. Naast schoonheid is er ook pijn in het leven, die twee horen bij elkaar.”
Dat zie je ook in je schilderijen terug, zachte kleuren en een somber beeld.
“Ik leg dat er niet bewust in, het ontstaat gewoon. Er worden zoveel gewone portretten geschoten en geschilderd, ik ga een stap verder.“
Mooi om hier op We Like Art werk te tonen van een kunstenaar aan het relatieve begin van zijn carrière. De prijzen zijn nog bescheiden – spannend hoe Rutger van der Tas zich verder ontwikkelt in zijn werk.

Van Gogh Prijs
(Mei 2015)
“De jury was unaniem, en ook echt nadrukkelijk unaniem in de keuze. Voor het werk, en hier komt het:
“Holy G” van Rutger van de Tas.”….. 
“We waren erg onder de indruk, eigenlijk van verschillende aspecten van het werk
Aan de ene kant is het heel mooi gelaagd qua verflagen, het is heel rijk geschilderd
Hele mooie kleur keuzes die ook echt aan Van Gogh laten denken. Maar aan de andere kant is het ook de gelaagdheid over het motief, want Van Gogh vroeg in zijn carrière was natuurlijk enorm religieus. En dat vinden we ook een heel moedige keuze om dat in een schilderij zo te combineren. Dus in dat in opzicht is het ook een heel intrigerend schilderij je wilt er langer naar kijken om dat ook te ontdekken en dat vonden we juist heel spannend.”
-Axel Rüger (directeur van het Van Gogh Museum), zondag 17 mei 2015, Prijsuitreiking AVROTROS Van Gogh Wedstrijd (3700 inzendingen).