van

Augustus 2018

En toch verschuift mijn interesse.
Dat wil niet zeggen dat ik niet meer bezig ben met interne onrust en psychische instabiliteit. Het was een soort van rode draad  of misschien wel een drijfveer om te werken. Misschien ben ik wel rustiger geworden. Of heb ik meer overzicht. Maar het kan ook zijn dat ik minder tijd wil doorbrengen in de donkere kamers die mijn onderbuikgevoelens voeden.

Veel van mijn werk gaat eigenlijk over verbinding. Da’s misschien wel een directe link met vervreemding, de rode draad die ik eerder volgde. Verschuiving van focuspunt.  De nadruk niet meer willen leggen op dat waar ik mezelf onprettig bij voel, maar eerder waar ik van hou. Aan de slag met mijn naasten, mijn geliefde en kinderen. De dingen die er toe doen, en de angst om deze te verliezen.

Voor mij is het belangrijk om te mogen spelen. Ik wil een betere schilder worden, maar ik wil niet alleen schilderen. Ik wil bouwen. Dingen maken. Alles is, in mijn ogen, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daarom is mijn werk en het speelplezier in het maken ervan niet gebonden zijn aan één medium. Ik wil experimenteren dingen uitproberen. Hoe boetseer ik een gezicht, wil ik het ook beschilderen of is het genoeg als het alleen wordt afgebakken? Kan ik licht toevoegen aan mijn werk, en als ik dat doe, moet het dan geëxposeerd worden in een donkere kamer zodat het werk zichzelf verlicht? Kan ik verschillende fragmenten samenvoegen tot één werk zonder dat het een bij elkaar geraapt zooitje wordt?

Kan een kunstwerk een eigen ecosysteem worden? En mogen mensen er zelf dingen aan toevoegen of veranderen zonder dat er iets kapot gaat? Is het erg als het werk dat ik maak onderhouden moet worden?
Ik vraag me soms af of….

We Like Art :
(Feb 2016)
Rutger van der Tas studeerde in 2014 af aan de Rietveld Academie in Amsterdam, vrij kort hierna maakte hij zijn debuut in het museum toen zijn schilderij ‘Holy G’ door een jury met zwaargewichten de AVROTROS Kunst Van Gogh Wedstrijd won. Het frêle dubbelportret van Van Gogh en Maria viel terecht op, een klein pareltje waar je je ogen moeilijk vanaf kunt houden.
Psychische en lichamelijke onrust zijn voor Rutger van der Tas (Lelystad, 1980) vaak het vertrekpunt voor zijn schilderijen. We kozen op het atelier van Van der Tas voor een selectie van kleine maar indringende paneeltjes. Kenmerkend is de gefragmenteerde gestapelde weergave van de geportretteerden en het vlotte wat nerveuze handschrift van de schilder. Schilderplezier met een donker randje. Wij vallen voor zijn power op de vierkante cm.
De schilder vertelt er over in een interview met Meta van der Meijden:
Je combineert vaak twee portretten door elkaar op één schilderij, waarom?
“Ik ben altijd op zoek naar vervorming. Op het eerste oog is het één portret, maar als je verder kijkt zie je er meer. Ik denk dat veel mensen meerdere karakters in hun hoofd hebben die op verschillende momenten de kop op steken. Het is een binnenwereld die naar buiten keert.”

Je vindt psychische onrust interessant. 
“Het is voor mij een motor om mee te werken. De chaos waarmee je in het leven staat.”
Je eigen chaos?
“Zeker. Ik vind het boeiend om te zien hoe een mens dingen verbergt. Iedereen heeft wel ergens last van. Sommigen hebben zo’n last van bepaalde gedachten, dat ze niet meer in het normale leven kunnen functioneren. Bij de meeste mensen zie je het niet totdat iemand niet meer kan werken, aan de pillen raakt of zelfs opgenomen wordt. Ik vind het interessant om te kijken of ik die onrust kan vatten en schilderen. Naast schoonheid is er ook pijn in het leven, die twee horen bij elkaar.”
Dat zie je ook in je schilderijen terug, zachte kleuren en een somber beeld.
“Ik leg dat er niet bewust in, het ontstaat gewoon. Er worden zoveel gewone portretten geschoten en geschilderd, ik ga een stap verder.“
Mooi om hier op We Like Art werk te tonen van een kunstenaar aan het relatieve begin van zijn carrière. De prijzen zijn nog bescheiden – spannend hoe Rutger van der Tas zich verder ontwikkelt in zijn werk.

Van Gogh Prijs
(Mei 2015)
“De jury was unaniem, en ook echt nadrukkelijk unaniem in de keuze. Voor het werk, en hier komt het:
“Holy G” van Rutger van de Tas.”….. 
“We waren erg onder de indruk, eigenlijk van verschillende aspecten van het werk
Aan de ene kant is het heel mooi gelaagd qua verflagen, het is heel rijk geschilderd
Hele mooie kleur keuzes die ook echt aan Van Gogh laten denken. Maar aan de andere kant is het ook de gelaagdheid over het motief, want Van Gogh vroeg in zijn carrière was natuurlijk enorm religieus. En dat vinden we ook een heel moedige keuze om dat in een schilderij zo te combineren. Dus in dat in opzicht is het ook een heel intrigerend schilderij je wilt er langer naar kijken om dat ook te ontdekken en dat vonden we juist heel spannend.”
-Axel Rüger (directeur van het Van Gogh Museum), zondag 17 mei 2015, Prijsuitreiking AVROTROS Van Gogh Wedstrijd (3700 inzendingen).