DOGTime Fine Arts, 2014
Rietveld Academie, Amsterdam
Kunstvergrijp@hotmail.com


kunstvergrijp@hotmail.com


2019

WIKI SAMPLEN

Uhmm… wat is origineel?
Is digitale kunst, wanneer opgebouwd uit geschilderde fragmenten van mijzelf en andere kunstenaars, bijvoorbeeld geknipte stukken van bekende schilderijen, en verwerkt tot een “nieuw” beeld. Is dat dan een origineel werk?
Wanneer je het opslaat op je eigen computer en het een .jpg of .png bestandsnaam meegeeft kan je het makkelijk kopiëren. Je kan het verzenden en laat steeds een duplicaat achter. Wanneer tien mensen jouw afbeelding doorsturen via Whats’app of Messenger staat het al op 10 verschillende apparaten. Dan is het eigenlijk een ongelimiteerde oplage geworden.
Wat ik dan als “maker” van dit beeld op mijn computer heb staan is de “bron” afbeelding, toch? Als ik het in een hoge resolutie heb gemaakt kan ik er prints van maken al dan niet in een bepaalde oplage. Maar iemand die het bestand via sociale media heeft ontvangen kan het ook printen. En verkopen zonder dat ik daar iets van terugzie.

Er bestaat zoveel mooi/ goed werk waar ik tijd mee wil doorbrengen. Ik kan dan naar een museum of expositie, maar ik kan er ook een foto van maken of op internet opzoek gaan naar een mooie afbeelding en dan deze als rode draad gebruiken voor mijn eigen werk. Ik kan dan uren lang kijken naar hoe een andere kunstenaar zijn of haar werk heeft opgezet. Het voelt dan ook alsof ik een beetje in de huid van de andere maker kruip, een beetje voyeuristisch, zou je kunnen zeggen. Ik gebruik het werk van anderen als bouwstenen voor mijn eigen werk. Ik mag spelen met het speelgoed van anderen. Ik sample werk van andere kunstenaars en vind zo mijn dat van mijzelf.

Leven in het tijdperk van “Copy/Paste” maakt dat ik me thuis voel in het naschilderen alle Meesters in de Schilderkunst. Copy and Paint. Ik leer door te kijken door de handen van anderen.
Mijn oom spoorde me, toen ik heel jong was, aan om Picasso en Van Gogh na te schilderen. Ik kon er nog geen reet van, ik raakte verdwaald in de penseelstreken. Betoverd en met een hoofd in de wolken probeer ik ze nog steeds te vangen.  Waar ik me eerst niet origineel voelde, gebruik ik de beeldtaal van anderen om mijn eigen verhaal te schrijven. In plaats van alleen foto’s van naasten te gebruiken, tijdschriften en het internet af te speuren duik ik óók in het archief van kunstenaars die ik boeiend vind. Ik probeer het werk te doorgronden om zelf een betere schilder te worden.

Oktober 2018

Als kunstenaar vind ik het belangrijk met beide benen in de technologische en digitale ontwikkelingen van onze tijd te staan om deze met mijn handen op ambachtelijke wijze om te zetten naar 3D beelden. Virtueel vs tastbaar.

Kunstenaars, muzikanten, eigenlijk alle creatievelingen geven met passie hun leven. Ze investeren liefde en tijd om de maatschappij, al is het soms vluchtig, los te weken van de dagelijkse realiteit en structuren. Ze kunnen je een spiegel voor houden zonder dat je het idee hebt dat je erin kijkt.

Kunst veroordeeld niet, kunst nodigt uit om je hart & ogen te openen. Om voor even anders te kijken naar de dingen die je zo gewoon zijn. Of om gewoon te kijken naar dingen die anders zijn.

Mijn interesse verschuift.
Dat wil niet zeggen dat ik niet meer bezig ben met interne onrust en psychische instabiliteit. Het was een soort van rode draad  of misschien wel een drijfveer om te werken. Misschien ben ik wel rustiger geworden. Of heb ik meer overzicht. Maar het kan ook zijn dat ik minder tijd wil doorbrengen in de donkere kamers van mijn onderbuik gevoelens.

Veel van mijn werk gaat eigenlijk over verbinding. Da’s misschien wel een directe link met vervreemding, de rode draad die ik eerder volgde. Vervreemding is misschien de tegenpool van verbinding. 180 graden verschuiving van focuspunt. De nadruk wil ik niet meer leggen op dat waar ik mezelf onprettig bij voel, maar eerder waar ik van hou. Aan de slag met mijn naasten, mijn geliefde en kinderen. De dingen die er toe doen, en waar we dagelijks mee bezig zijn.
In mijn werk houd ik me ook steeds meer bezig met de digitalisering van de samenleving, en waar we ons parallelle zelf steeds meer in lijken te verliezen. Of krijgen we deze virtuele zelf erbij? Zal deze dig/id ons fysieke zijn in de toekomst overnemen?

In mijn werk.
Voor mij is het belangrijk om te kunnen spelen en onderzoeken. Ik wil een betere schilder worden, maar ik wil niet alleen schilderen. Ik wil installaties maken.
Alles is, in mijn ogen, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daarom kan mijn werk, het onderzoek en het speelplezier in het maken ervan niet gebonden zijn aan één medium. Ik wil experimenteren dingen uitproberen. Hoe boetseer ik een gezicht? Wil ik het beschilderen of is het genoeg als het alleen wordt afgebakken? En als het dan is afgebakken kan het dan onderdeel worden van een installatie? Of wil ik het schilderen zodat een 3D object naar het platte vlak vertrekt. Om te zien wat er gebeurt.
Kan ik letterlijk licht toevoegen aan mijn werk, en als ik dat doe, moet het dan geëxposeerd worden in een donkere kamer zodat het werk zichzelf verlicht? Kan ik verschillende fragmenten samenvoegen tot één werk zonder dat het onleesbaar wordt? Door gebruik te maken van verschillende media lijkt het misschien alsof ik met luchtbuks om mij heen schiet in de hoop iets te raken, maar eigenlijk zoek ik naar eenheid. Kan een kunstwerk een eigen ecosysteem worden? En mogen mensen er zelf dingen aan toevoegen of veranderen zonder dat er iets kapot gaat? Is het erg als het werk dat ik maak onderhouden moet worden?

We Like Art :
(Feb 2016)
Rutger van der Tas studeerde in 2014 af aan de Rietveld Academie in Amsterdam, vrij kort hierna maakte hij zijn debuut in het museum toen zijn schilderij ‘Holy G’ door een jury met zwaargewichten de AVROTROS Kunst Van Gogh Wedstrijd won. Het frêle dubbelportret van Van Gogh en Maria viel terecht op, een klein pareltje waar je je ogen moeilijk vanaf kunt houden.
Psychische en lichamelijke onrust zijn voor Rutger van der Tas (Lelystad, 1980) vaak het vertrekpunt voor zijn schilderijen. We kozen op het atelier van Van der Tas voor een selectie van kleine maar indringende paneeltjes. Kenmerkend is de gefragmenteerde gestapelde weergave van de geportretteerden en het vlotte wat nerveuze handschrift van de schilder. Schilderplezier met een donker randje. Wij vallen voor zijn power op de vierkante cm.
De schilder vertelt er over in een interview met Meta van der Meijden:
Je combineert vaak twee portretten door elkaar op één schilderij, waarom?
“Ik ben altijd op zoek naar vervorming. Op het eerste oog is het één portret, maar als je verder kijkt zie je er meer. Ik denk dat veel mensen meerdere karakters in hun hoofd hebben die op verschillende momenten de kop op steken. Het is een binnenwereld die naar buiten keert.”

Je vindt psychische onrust interessant. 
“Het is voor mij een motor om mee te werken. De chaos waarmee je in het leven staat.”
Je eigen chaos?
“Zeker. Ik vind het boeiend om te zien hoe een mens dingen verbergt. Iedereen heeft wel ergens last van. Sommigen hebben zo’n last van bepaalde gedachten, dat ze niet meer in het normale leven kunnen functioneren. Bij de meeste mensen zie je het niet totdat iemand niet meer kan werken, aan de pillen raakt of zelfs opgenomen wordt. Ik vind het interessant om te kijken of ik die onrust kan vatten en schilderen. Naast schoonheid is er ook pijn in het leven, die twee horen bij elkaar.”
Dat zie je ook in je schilderijen terug, zachte kleuren en een somber beeld.
“Ik leg dat er niet bewust in, het ontstaat gewoon. Er worden zoveel gewone portretten geschoten en geschilderd, ik ga een stap verder.“
Mooi om hier op We Like Art werk te tonen van een kunstenaar aan het relatieve begin van zijn carrière. De prijzen zijn nog bescheiden – spannend hoe Rutger van der Tas zich verder ontwikkelt in zijn werk.

Van Gogh Prijs
(Mei 2015)
“De jury was unaniem, en ook echt nadrukkelijk unaniem in de keuze. Voor het werk, en hier komt het:
“Holy G” van Rutger van de Tas.”….. 
“We waren erg onder de indruk, eigenlijk van verschillende aspecten van het werk
Aan de ene kant is het heel mooi gelaagd qua verflagen, het is heel rijk geschilderd
Hele mooie kleur keuzes die ook echt aan Van Gogh laten denken. Maar aan de andere kant is het ook de gelaagdheid over het motief, want Van Gogh vroeg in zijn carrière was natuurlijk enorm religieus. En dat vinden we ook een heel moedige keuze om dat in een schilderij zo te combineren. Dus in dat in opzicht is het ook een heel intrigerend schilderij je wilt er langer naar kijken om dat ook te ontdekken en dat vonden we juist heel spannend.”
-Axel Rüger (directeur van het Van Gogh Museum), zondag 17 mei 2015, Prijsuitreiking AVROTROS Van Gogh Wedstrijd (3700 inzendingen).